“I’m wishing on a star To follow where you are” Plaatsing naamplaatjes 26 Mei 2018

Op het moment dat ik vanochtend ( 26 mei j.l) mijn auto instap klinkt uit de speakers “I’m wishing on a star To follow where you are” , het liedje van Rose Royce, een bijna magische start van wat een bijzondere dag gaat worden. Een stop bij de bloemist voor een bos bloemen. Eenmaal binnen valt Mn oog op een vrolijk ruikertje en ik besluit i.p.v. een bos rozen, deze mee te nemen . Onderweg naar mijn nichtje realiseer ik me dat het bosje bestaat uit chrysanten en anjers, de lievelings bloemen van Mn moeder. We verlaten de drukke randstad en de omgeving wordt steeds wijdser, groener en vrediger. In het dorpje de Wijk passeren we de mooie molen.

Als we bij het monument arriveren, verwelkomen vriendelijke parkeerwachters ons . Zij staan al klaar in de warme zon , de parkeerplaats zijn nu nog leeg. Rikus hijst de vlag en Margreet Scholling loopt zorgzaam langs alle naam bordjes zodat alles er straks netjes uitziet als de nabestaanden arriveren, ondertussen laat ze ons de indrukwekkende brievenbussen zien waar je een brief kan achterlaten voor jouw geliefden. Ook zal hier in september weer het lint worden “ gepost” van de jaarlijkse herdenking, dit jaar in Wolvega.

Deze “postbussen” worden nooit geleegd . De linten en de hemelse post zal tot in de eeuwigheid hier bewaart worden. Floorke van slachtoffer hulp brengt ons naar de plaats waar we straks het bordje van mijn vader (maar ook van mijn moeder , ze stierf 4 1/2 maand na zijn dood) mogen ophangen. We zijn blij met deze plek die over de uitgestrekte weilanden heen kijkt , een boom aan de rand . Mijn vader groeide op tussen de weilanden en op zijn overlijdenskaart stond een boom.

In de tent staat een buffet klaar met koffie , thee en heerlijke krenteweggen . Tranen prikken in mijn ogen door de herinnering aan deze heerlijke Drentse Traktatie waarvan we smulde tijdens de jaarlijkse vakantie’s met mijn ouders in deze mooie provincie. De tent stroomt vol en als de Minister van rechtsbescherming Sander Dekker, de burgemeester van de Wolde, Roger de Groot en de voorzitter van slachtoffer hulp, Rosa Jansen hebben plaats genomen start het programma. De woorden van de minister en van de voorzitter raken en tranen blinken in ogen, het mag er allemaal zijn , ieder voelt zijn eigen verdriet. Het thema is verbondenheid , symbolisch voor de verschillende verenigingen die sinds 2014 samen de Federatie Nabestaanden Geweldslachtoffers FNG vormen. De prachtige muziek van de zusjes van Schaik raken bij velen een gevoelige snaar.

Alleen het ruisen van de wind door de bomen is te horen als Renny Bos verteld dat haar dochter Afke in Ghana is dood geschoten. Daar staat een vrouw, zoals wij allen, die verteld over haar pijn, de dagen dat het verdriet zo groot is. Een moeder die met een prachtig gedicht verwoord hoe verweven haar kind met haar is, in alles wat ze doet. Ze raakt met haar woorden als ze verteld hoe ze de balans heeft gevonden met haar verdriet maar ook de vreugde waarmee ze terug kan kijken. We worden uitgenodigd mee naar buiten te gaan. Rikus roept 1 voor 1 de namen op van de slachtoffers. De families komen naar voren en vol aandacht en liefde wordt het meegenomen bordje op de muur geschroefd. De bouten zijn vooraf al op de muur bevestigd en deze meneer, die vanochtend nog de laatste bouten in de muur heeft geboord, helpt eventueel om de moeren strak vast te draaien.

Als in trance lopen Shiwa en ik naar voren als de naam van mijn vader, haar opa wordt afgeroepen. Als ik de moeren aandraai zie ik mijzelf weer met mijn broers onze vaders kist dicht schroeven. Er breekt iets in mij. Het is vandaag of ik mijn vader voor de tweede keer begraaf, op deze mooi plek in het vredige Drenthe tussen allemaal mensen waarvan het leven te vroeg beëindigd is. Nadat de 17 naamplaatjes bevestigd zijn worden alle namen voorgelezen. Een ronkende motor verstoord de stilte vlak voordat mijn vaders naam voorgelezen wordt. Mijn lippen krullen en ik denk terug aan het lied van Normaal” oerend hard” waar papa zo van hield. Als alle namen zijn voorgelezen zijn we 1 minuut stil. Een vogel fluit en in ons hart zijn we bij hen waarvan een bordje hangt op deze indrukwekkende muur.

Nadat bij het het monument van de onbevattelijke bloemen zijn gelegd staat een drankje naar keuze klaar , lekkere hapjes gaan rond er wordt goed voor ons gezorgd. De minister en de andere hoogwaardigheidsbekleders blijven en praten met de nabestaanden. Deze middag maakt enorm veel indruk op Shiwa en mij, de gevoelens zijn overweldigend.

Als ik mijn nichtje weer bij haar huis heb afgezet start ik de auto… uit de speakers klinkt vrolijk Tavares “ Heaven” een zwart vlindertje danst om mijn motorkap.

– Wicky

Geef een reactie

Your email address will not be published.

*